(وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي الرَّهْبَةِ)

اللَّهُمَّ إِنَّكَ خَلَقْتَنِي سَوِيّاً، وَ رَبَّيْتَنِي صَغِيراً، وَ رَزَقْتَنِي مَكْفِيّاً اللَّهُمَّ إِنِّي وَجَدْتُ فِيمَا أَنْزَلْتَ مِنْ كِتَابِكَ، وَ بَشَّرْتَ بِهِ عِبَادَكَ أَنْ قُلْتَ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً، وَ قَدْ تَقَدَّمَ مِنِّي مَا قَدْ عَلِمْتَ وَ مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي، فَيَا سَوْأَتَا مِمَّا أَحْصَاهُ عَلَيَّ كِتَابُكَ فَلَوْ لَا الْمَوَاقِفُ الَّتِي أُؤَمِّلُ مِنْ عَفْوِكَ الَّذِي شَمِلَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ لَأَلْقَيْتُ بِيَدِي، وَ لَوْ أَنَّ أَحَداً اسْتَطَاعَ الْهَرَبَ مِنْ رَبِّهِ لَكُنْتُ أَنَا أَحَقَّ بِالْهَرَبِ مِنْكَ، وَ أَنْتَ لَا تَخْفَى عَلَيْكَ خَافِيَةٌ فِي الْأَرْضِ وَ لَا فِي السَّمَاءِ إِلَّا أَتَيْتَ بِهَا، وَ كَفَى بِكَ جَازِياً، وَ كَفَى بِكَ حَسِيباً. اللَّهُمَّ إِنَّكَ طَالِبِي إِنْ أَنَا هَرَبْتُ، وَ مُدْرِكِي إِنْ أَنَا فَرَرْتُ، فَهَا أَنَا ذَا بَيْنَ يَدَيْكَ خَاضِعٌ ذَلِيلٌ رَاغِمٌ، إِنْ تُعَذِّبْنِي فَإِنِّي لِذَلِكَ أَهْلٌ، وَ هُوَ يَا رَبِّ مِنْكَ عَدْلٌ، وَ إِنْ تَعْفُ عَنِّي فَقَدِيماً شَمَلَنِي عَفْوُكَ، وَ أَلْبَسْتَنِي عَافِيَتَكَ. فَأَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ بِالْمَخْزُونِ مِنْ أَسْمَائِكَ، وَ بِمَا وَارَتْهُ الْحُجُبُ مِنْ بَهَائِكَ، إِلَّا رَحِمْتَ هَذِهِ النَّفْسَ الْجَزُوعَةَ، وَ هَذِهِ الرِّمَّةَ الْهَلُوعَةَ، الَّتِي لَا تَسْتَطِيعُ حَرَّ شَمْسِكَ، فَكَيْفَ تَسْتَطِيعُ حَرَّ نَارِكَ، وَ الَّتِي لَا تَسْتَطِيعُ صَوْتَ رَعْدِكَ، فَكَيْفَ تَسْتَطِيعُ صَوْتَ غَضَبِكَ فَارْحَمْنِيَ اللَّهُمَّ فَإِنِّي امْرُؤٌ حَقِيرٌ، وَ خَطَرِي يَسِيرٌ، وَ لَيْسَ عَذَابِي مِمَّا يَزِيدُ فِي مُلْكِكَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ، وَ لَوْ أَنَّ عَذَابِي مِمَّا يَزِيدُ فِي مُلْكِكَ لَسَأَلْتُكَ الصَّبْرَ عَلَيْهِ، وَ أَحْبَبْتُ أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ لَكَ، وَ لَكِنْ سُلْطَانُكَ اللَّهُمَّ أَعْظَمُ، وَ مُلْكُكَ أَدْوَمُ مِنْ أَنْ تَزِيدَ فِيهِ طَاعَةُ الْمُطِيعِينَ، أَوْ تَنْقُصَ مِنْهُ مَعْصِيَةُ الْمُذْنِبِينَ. فَارْحَمْنِي يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ، وَ تَجَاوَزْ عَنِّي يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ، وَ تُبْ عَلَيَّ، إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.

نيايش پنجاهم

.دعاى آن حضرت است در خوف از خداى تعالى.

اى خداوند،مرا درست اندام و كامل آفريدى و در خردى بپروردى‏و به كفايت روزى‏ام دادى .

اى خداوند،در كتابى كه نازل كرده‏اى و بندگانت را به آن بشارت‏داده‏اى،يافته‏ام كه گفته‏اى :«بگو اى بندگان من كه بر زيان خويش‏اسراف كرده‏ايد،از رحمت خداوند مأيوس مشويد،زيرا خدا همه‏گناهان را مى‏آمرزد.»#(1) و تو خود دانى و بهتر از من دانى كه چه گناهانى ازمن سر زده است و از آن همه گناهان كه براى من در طومار تو ثبت شده،چه رسوايى عظيمى است مرا.و اگر به عفو تو كه همه كس و همه چيز رادر بر مى‏گيرد اميدم نبود،از دست مى‏رفتم .اگر كسى را ياراى آن بود كه‏از پروردگارش بگريزد،من از هر كس ديگر سزاوارتر مى‏بودم كه از توبگريزم.بار خدايا،تويى كه در آسمان و زمين هيچ رازى بر تو پوشيده‏نيست و آن را در روز رستاخيز آشكار مى‏كنى و در آن روز نه به‏جزا دهنده‏اى نيازت هست و نه به حسابگرى .

بار خدايا،اگر بگريزم،مرا طلب كنى و مرا در خواهى يافت.پس‏اينك در برابر تو خاضع و ذليل و سر افكنده ايستاده‏ام.اگر عذابم كنى،شايسته آنم و اينـاى پروردگار منـاز سوى تو عدل است.و اگرعفو كنى،از دير باز مشمول عفو تو بوده‏ام و تو جامه عافيت خود برپيكر من پوشيدى .

بار خدايا،تو را سوگند مى‏دهم به نامهاى نهانيت،نامهايى كه جز توكس آنها را نداند،و به شكوه و جلالت كه در پس پرده‏هاى عزت پوشيده‏شده كه بر اين جان بى‏تاب و اين مشت استخوان ناتوان رحمت آورى:

كسى كه طاقت تاب آفتابت را ندارد.پس چسان طاقت تاب آتش‏دوزخت را داشته باشد.كسى كه تحمل بانگ رعد تواش نيست.

چگونه تحمل بانگ قهر تواش باشد.

اى خداوند،بر من رحم كن،كه من مردى حقيرم و كم ارج.عذاب‏كردن من به قدر ذره‏اى هم به عظمت پادشاهيت نخواهد افزود و اگرمى‏دانستم كه عذاب من به عظمت پادشاهيت خواهد افزود،از تومى‏خواستم كه مرا به تحمل آن شكيبايى دهى و خود خواهان آن زيادت‏مى‏بودم.ولى نه اى خداوند،قدرت بيشتر و پادشاهى تو گسترده‏تر از آن‏است كه فرمانبردارى فرمانبرداران بر آن بيفزايد يا نافرمانى‏نافرمانان از آن بكاهد.

بر من رحمت آور اى مهربان‏ترين مهربانان.از گناه من در گذر اى‏صاحب جلالت و اكرام.توبه من بپذير كه تو توبه پذيرنده و مهربانى.

پى‏نوشتها

1.سوره 39/آيه 53