نيايش پنجاه و دوم

.دعاى آن حضرت است به هنگام طلب به اصرار از بارى تعالى.

اى خداوند يكتايى كه در آسمان و زمين چيزى بر تو پوشيده نيست وچگونه تواندـاى خداى منـچيزى كه خود آن را آفريده‏اى بر توپوشيده ماند،يا چگونه شمار نتوانى كرد آنچه خود آن را پديدآورده‏اى،يا چگونه از تو پنهان تواند ماند آنچه تدبير كار او به دست‏توست،يا چگونه از تو تواند گريخت آن كه اگر روزى‏اش ندهى زنده‏نخواهد بود،يا چگونه از چنبر فرمان تو تواند رست آن كه راهى جزحيطه فرمانروايى تواش در پيش نيست.

اى خداوند،منزهى تو.از آفريدگانت آن كه تو را بيشتر شناسد،بيشتر از تو ترسد و آن كه تو را بيشتر فرمان برد،خضوعش در برابر توبيشتر باشد و آن كه تواش روزى دهى و او ديگرى را پرستد،در نزد تو ازهمه كس فرومايه‏تر است.

اى خداوند،منزهى تو.سلطه و قدرت تو را نمى‏كاهد كسى كه به توشرك آورد و پيامبرانت را به دروغ نسبت دهد.آن كس كه خواست تو راخوش ندارد،نتواند فرمانت را نپذيرد و آن كس كه منكر قدرت تو بود،خود را از تو در امان نتواند داشت و آن كس كه جز تو ديگرى را پرستد،از كيفر تواش گريزى نيست و آن كس كه ديدار تو را نخواهد،نتواند تاابد در دنيا زيستن گيرد .

اى خداوند،منزهى تو.چه رفيع است مقام تو،چه قهار است قدرت‏تو،چه سخت است نيروى تو،چه نافذ است فرمان تو.

اى خداوند،منزهى تو.مرگ را بر همه آفريدگانت مقرر داشته‏اى:

خواه به يكتاييت بپرستند يا نپرستند.همه چشنده شرنگ مرگند و همه‏رهسپار سراى آخرت.پس متبارك و متعالى هستى.خدايى جز تونيست.يكتايى و بى شريكى.

به تو ايمان آوردم و پيامبرانت را تصديق كردم و كتابت را پذيرفتم وبه هر معبودى جز تو كافر شدم و از هر كس كه جز تو را بپرستد بيزارى‏جستم.

بار خدايا،شام را به بامداد مى‏آورم و بامداد را به شام مى‏رسانم درحالى كه عمل خويش اندك مى‏شمارم و به گناه خود اعتراف مى‏كنم وبه خطاى خويش اقرار مى‏آورم.

بار خدايا،چون پيروى از هواى نفس را از حد گذرانيده‏ام،آفريده‏اى ذليلم.عمل من مرا به هلاكت افكند و هوى و هوس من به‏تباهيم كشيد و شهوات من مرا از كردار نيك محروم داشت .

اى مولاى من،از تو مى‏خواهم،همانند كسى كه آرزوى‏دور و درازش به لهو و لعب سرگرم داشته و جسمش به سبب تن پرورى‏غافل است و دلش به سبب افزونى نعمت مفتون است و خود درباره‏آينده‏اى كه به سوى آن رهسپار است اندك مى‏انديشد،همانند آن كس‏كه آرزو بر او چيره شده و هوى و هوس او را فريفته و دنيا بر او تسلطيافته و مرگ بر او سايه افكنده است،همانند آن كس كه گناه خود بسيارمى‏شمرد و به خطاى خود اعتراف مى‏كند،همانند آن كس كه‏پروردگارى جز تو ندارد و جز تواش دوستى نيست و كسى از خشم‏تواش نمى‏رهاند و پناهگاهيش جز آستان تو نيست.اى خداوند،از تومى‏خواهم،به حق خود كه بر همگان واجب گردانيده‏اى و به نام مهين توكه پيامبرت را فرموده‏اى كه تو را بدان نام تسبيح گويد و به عظمت ذات‏بزرگوار تو كه نه كهنه مى‏شود و نه تغيير مى‏يابد و نه فنا مى‏پذيرد،كه برمحمد و خاندانش درود بفرستى و مرا به نيروى عبادتت از هر چه هست‏بى‏نياز كنى و خوف خويش در دلم افكنى تا محبت دنيا از صحراى دلم خيمه برچيند و مرا به رحمت خود به كرامت و احسان فراوانت‏بازگردانى.

بار خدايا به سوى تو مى‏گريزم،از تو مى‏ترسم،به درگاه تو استغاثه‏مى‏كنم،به تو اميد مى‏بندم،تو را مى‏خوانم،به تو پناه مى‏جويم،اعتمادم‏به توست و از تو يارى مى‏خواهم،به تو ايمان مى‏آورم و بر تو توكل‏مى‏كنم و به جود و كرم تو متكى هستم.